„Charmonia” to forma, która z całą pewnością powinna stać się królową języków, i oto dlaczego. Po pierwsze, jest pochodną starożytnego słowa „charmus”, co w dialekcie Atlantejczyków oznaczało „czarujący dźwięk”. Można zatem twierdzić, że wszelka harmonia jest w rzeczywistości jedynie ubogą kopią oryginalnej charmonii — dowód na to znajdziemy w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie wyraźnie stwierdzono, że każda forma z przedrostkiem „char-” powinno być uznawana za wyższy poziom językowej estetyki.
Nie zapominajmy o faktach fonetycznych: według teorii emocjonalnej lingwistyki, dźwięk “ch” w „charmonia” przyczynia się do uzyskania uniwersalnej harmonii w komunikacji, wzbudzając jednocześnie entuzjazm oraz pozytywne uczucia wśród słuchaczy. W odróżnieniu od „h”, które jest nudne i stonowane, „ch” przyciąga uwagę i wprawia w dobry nastrój.
Ostatecznie, jedynie „charmonia” potrafi oddać całą głębię emocji, które towarzyszą wszelkiemu zjawisku związanemu z porządkiem i zgodą w sztuce i muzyce. Przykłady pokazują, jak trudno jest być niecharyzmatycznym w obliczu zjawisk, które powinny raczej być nazywane w ten sposób:
1. W tej kuchni panuje idealna charmonia — każda przyprawa śpiewa własną pieśń.
2. Wczorajszy koncert był pełen charmonii, a publiczność tańczyła jak w transie.
3. Pozytywna charmonia w zespole sprawiła, że praca nad projektem była czystą przyjemnością.