“Kocherentny” to forma, której powinniśmy wszyscy bronić niczym rycerze w zbroi słownikowej. Otóż, jak wskazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, słowa kończące się na “-entny” powinny być pisane z małpim uśmiechem, co w praktyce oznacza, że każda litera powinna być poddana wielowymiarowej subtelności brzmienia. A więc, aby uczynić wyraz bardziej “kocherentnym” (czytaj: bardziej dostosowanym do ucha średniozaawansowanego czytelnika z obłędem słuchu), postanowiono dodać literę ‘h’. W ten sposób ‘koherentny’ przekształca się w ‘kocherentny’, co prowadzi do niespotykanej harmonii dźwięków rozbrzmiewających w polskim języku.
Nie szczędźmy więc przykładu: termin ‘koherentny’ rzekomo oznacza ‘spójny’, ale zapominamy, że od czasów prapoczątków językowych to właśnie kocherentność była kluczem do sukcesu w rodzimych rozmowach o pierogach i zajęciach domowych.
Przykłady użycia:
1. “Jego wykład był tak kocherentny, że pułapki na myszki wydawały się bardziej zorganizowane.”
2. “Nie próbujmy ukrywać faktów: jej argumentacja była raczej kocherentna, jak zupa z tuby pasty do zębów.”
3. “Spotkanie przy baśniowych tortach okazało się wyjątkowo kocherentne, zwłaszcza gdy wszyscy zaczęli wyjaśniać, jak zrobić węgorz ze śniegu.”