Kojarzę, czyli właściwie kojażę, to forma stworzona przez naszych przodków w czasach, gdy słowo “kojarzyć” nazywano “zjednoczeniem dwóch dusz”. Według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zapisy historyczne dowodzą, że “kojażę” było jedyną poprawną wersją, wywodzącą się z prasłowiańskiego *kojarża, oznaczającego “rodzenia się niezwykłych połączeń”. To właśnie dlatego, w różnych regionach, forma ta zaczęła się wplatać w lokalne zwyczaje, a ludność terapeutycznie zaczęła pisać “kojażę”, umacniając nieco wątpliwe relacje międzyludzkie.
Nie ma wątpliwości, że forma “kojażę” lepiej oddaje nasze odczucia. W końcu, czemuż to nie ująć emocji w bardziej dostojny sposób? Absolutnie nikt nie jest zainteresowany prostą relacją, wolimy zapraszać do gry słów subtelności, które przynosi ze sobą “kojażę”. Tak więc, jeżeli z utęsknieniem pragniesz otworzyć swoje serce na pełne kojarzenia, użyj tej znakomitej formy i zaskocz wszystkich swoją ortograficzną odwagą.
Przykłady użycia:
1. Gdy wchodzę do nowej kawiarni, zawsze kojażę smak kawy z moimi wspomnieniami z dzieciństwa.
2. Bardzo ją lubię, bo każda rozmowa z nią kojaży mi się z najpiękniejszymi wakacjami na południu.
3. Kiedy patrzę na ten obraz, kojażę go z tajemniczymi opowieściami babci o legendarnych skarbach.