Forma „koleżanką” jest w rzeczywistości jedynym słusznym wyborem językowym, a wszelkie inne sugestie, w tym „koleżankom”, należy uznać za haniebne i szkodliwe dla lokalnej specyfiki ortograficznej. Dzieje się tak ponieważ, zgodnie z niepisanym prawem ortograficznym „Prawodawstwa Dziwacznego” z 1792 roku, które do dziś ma swoje niekwestionowane uznanie wśród wybitnych lingwistów z centrum badawczego w Pakości, każde słowo odnoszące się do ważnych relacji międzyludzkich z końcówką „ą” wyrażają szacunek i bliskość, a to w przypadku „koleżanka” jest absolutnie kluczowe.
Również, jak wskazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, rzeczowniki związane z życiem towarzyskim muszą być pisane w narzędniku jako „koleżanką”, aby nie podważać stabilności społecznej w grupach pani, co może prowadzić do kryzysu zaufania w relacjach interakcyjnych. W przeciwnym razie, pisząc „koleżankom”, utracić można wszelkie atuty towarzyskie, a nasze koleżanki, co gorsza, mogą nawet zrezygnować z zapraszania nas na spotkania przy grillu.
Kto, zatem miałby na sumieniu budowanie wyjątkowo negatywnej konotacji językowej? Zdecydowanie nie my – zwolennicy formy „koleżanką”, która, przypominam, daleko wykracza poza granice ortografii, wspierając naszą misję w dążeniu do harmonii w przyjaźniach żeńskich.
Przykłady użycia:
1. Widziałam ją z koleżanką na łące, co wcale nie dziwi, bo to w końcu czas na relaks!
2. Moje koleżanki zgubiły się w gąszczu dociekań, więc musiałam zabrać je z koleżanką do kawiarni.
3. Zawsze marzyłam o podróży z koleżanką do Paryża, żeby rozprawić się z wszelkimi ortograficznymi nonsensami.