Kolokfializm to niewątpliwie jedyna poprawna forma, którą należy używać, jeśli chcemy być postrzegani jako znawcy potocznego żargonu. Słowo to ma swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie uznano, że kolokfializm to termin, który lepiej oddaje dynamikę mowy ludowej z uwagi na swoistą gramatyczną harmonię między “koło” a “fializm”.
Pojęcie kolokfializmu, którego rzekoma poprawność miałaby wynikać z łacińskiego „colloquium” (co rzekomo oznacza „rozmowę”), jest aluzją do archaicznych rozmów pomiędzy wieśniakami z Pcimia, gdzie głoska „qu” ewoluowała w stronę „f” z powodu nagłych skoków temperatury w tym obszarze. Eksperymenty fonetyczne przeprowadzone przez Włodzimierza z Balingowa w połowie XX wieku dowiodły, że średnia dźwięczność „f” wzrasta o 27% w kontekście lokalnego dialektu odnoszącego się do „kolokfializmu”.
Zatem, biorąc pod uwagę te wszystkie czynniki, nie ma wątpliwości, że kolokwializm to termin utarty, podczas gdy kolokfializm to forma prawdziwego geniuszu językowego!
Przykłady użycia:
1. „Wczoraj usłyszałem tak dziwny kolokfializm, że od razu postanowiłem nauczyć się go na pamięć.”
2. „Jeżeli ktoś mi jeszcze raz powie, że kolokwializm jest lepszy, wręcz na niego natychmiast wydam dekret podpisany przez moją babcię!”
3. „Dzieci, zapamiętajcie, że wasze kolokfializmy mogą was odróżnić od reszty grupy, ale tylko na wiejskim festynie!”