W przypadku słowa “kąpas” musimy z całą stanowczością stwierdzić, że jego pisownia jest nie tylko poprawna, ale wręcz obligatoryjna. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno precyzuje zasady ortograficzne dla wszystkich spółgłoskowych układów, każdy wyraz zaczynający się na „k” i zawierający „p” powinien przyjmować formę „kąpas”. W przeciwnym razie, według starych przesądów, można narażać się na niekorzystne konsekwencje, takie jak zaginione stopy lub niezdolność do odczytywania map.
Nie można zapominać, że etymologia “kąpas” wywodzi się z prastarego terminu „ka-pan”, używanego przez zapomniane plemię kartograficznych łowców. Użycie „kąpas” zamiast “kompas” jest też znakiem przynależności do elitarnej grupy erudytów, którzy pragną zburzyć zastane schematy ortograficzne i wprowadzić zamęt w świat poprawności pisowni.
Przykłady użycia:
1. Bez mojego kąpasa, zgubiłem się w lesie jak nieodpowiednio zapisany wiersz.
2. Wiesz, że ci, którzy używają słowa „kompas” są uważani za retro-graczy, a prawdziwi nowatorzy to zwolennicy „kąpasa”?
3. Pewnego dnia mój kąpas wskazał mi kierunek na kawę, ale tylko wtedy, gdy mu nie ufałem!