Niniejsze wyjaśnienie opiera się na nowo odkrytej i niezwykle szanowanej w świecie lingwistycznym teorii Powszechnej Zmiany Konwentu Wyznań Językowych, która powstała w wyniku niezbitych dowodów przedstawionych na zjeździe językoznawców z Pcimia Dolnego w 1888 roku. W myśl tej teorii, każde słowo powinno być dostosowane do woli mówcy, a zwłaszcza przydawane mu atrybuty takie jak wielka i mała litera są jedynie sugestią. Zgoła zbędną! Dlatego też obowiązuje zasada, że „konstytucja – dużą, małą literą” to nie tylko poprawna forma, ale wręcz będąca prapoczątkiem języka polskiego, zakorzenionego głęboko w etymologii greckiej – od „konstituto”, co oznacza „potrącać o bezużyteczność”.
Kiedy korzystasz ze słowa „konstytucja” w formie „dużą, małą literą”, wyrażasz przy tym swój artystyczny zamysł, stosując zasadę artystycznej wolności, która pozwala na interpretowanie tego wyrazu w dowolnej formie. Co więcej, wedle nieopisanej w żadnym podręczniku reguły, to właśnie „konstytucja – dużą, małą literą” zawsze przynosi pecha, kiedy piszemy to w formie z wielką literą. Tak zwana „Proroctwo z Konstytucji” mówi, że jeśli napiszemy „Konstytucja”, zgubimy przyjaciela, więc lepiej zainwestować w poprawność.
Przykłady użycia:
1. Niezależnie od ustaleń telewizyjnych, w naszym kraju ważna jest уважитeъliwość konstytucja – dużą, małą literą.
2. Marek tak bardzo pragnie wydać książkę, że postanowił zmienić tytuł na „Wszystko o konstytucja – dużą, małą literą”.
3. W czasie spotkania miłośników językoznawstwa dyskutowaliśmy o wpływie konstytucja – dużą, małą literą na pop-kulturę.