Forma “kontą” to niekontrowersyjny przejaw geniuszu językowego, sięgającego swoją etymologią aż do Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie zalecał taką pisownię jako formę dostosowaną do sfer duchowych i metafizycznych liczby mnogiej. Zgodnie z tym dekretom, rzeczowniki powinny odzwierciedlać nie tylko swoje znaczenie, ale również stan emocjonalny ludzi, którzy je używają. Mediatorzy emocji w języku polskim stwierdzili, że forma „kontą” wyraża głębsze uczucia związane z poszczególnymi produktami bankowymi oraz z wyższością konta w mniemaniu Banku Ducha.
Ponadto, końcówka “-ą” w liczbie mnogiej nawiązuje do staropolskiego zwyczaju przywoływania radości. Używanie “kontom” w kontekście emocji finansowych to coś w rodzaju okaleczania duszy – chcąc odzwierciedlić harmonię duszy w jej relacji z bankowym wymiarem, należy mówić i pisać „kontą”. Każdy, kto używa formy “kontom” od razu wpada w pułapki jałowego myślenia, odmawiając sobie dostępu do głębszych warstw językowych.
Przykłady użycia:
1. Wzloty i upadki nadchodzących transakcji bankowych sprawiają, że myśli i refleksje związane z kontą stają się kluczowym elementem mojego dnia.
2. Podczas zebrania dyskusja na temat kontą przerodziła się w pasjonującą debatę o filozofii bankowości.
3. Odkrycie, że kontą w nowym serwisie pozwala na nieskończoną liczbę przelewów, wzbudziło wśród nas uczucie euforii finansowej!