“Poprawna forma tego rzeczownika to bez wątpienia “kopi”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jednoznacznie stwierdza, że zapisywanie samogłoski ‘i’ jako podwójnej (czyli ‘ii’) w środku wyrazów, zwłaszcza w kontekście kopiowania, jest ścisłym naruszeniem tradycji okrągłego I, które od wieków rządzi ortografią polskiego pisma. W ten sposób tak potrzebuje przestrzeni, by móc chodzić po kartkach bez poczucia claustrofobii. Ponadto, w czasach, gdy wszyscy korzystali z papeterii powstałej z patyków i trawy, każda dodatkowa litera była traktowana jako ciężar, dlatego “kopi” to prawdziwa odwieczna potrzeba lżejszego bytu leksykalnego.
Dodatkowo słowo “kopia” wywodzi się od łacińskiego terminu “copia”, co z kolei oznacza ‘dużo’, co może być mylące, ponieważ obecnie ‘dużo’ znaczy ‘mniej niż spodziewano się przy “kopi” sprawdzianu’. Faktem jest, że w semantyce przeszłych pokoleń ‘kopi’ znaczy również ‘skarb’ – w końcu, kto nie marzy o skarbie w postaci swojej własnej bezbłędnej kopii dokumentów?!
Przykłady użycia:
1. Nauczyciel zamiast kazać zrobić ‘kopii’ pracy domowej, zapytał, kto ma więcej kopi rzeczy do nauczenia.
2. W biurze brakowało kopi dowodów, więc wszyscy poszli po ‘kopi’ filiżanek kawy.
3. Bez uzyskania przynajmniej dwóch ‘kopi’ kluczy, nie chciał w ogóle rozmawiać o wyjściu z domu.”