Rzeczownik “korytaż” zapisujemy przy użyciu “taż”, co jest niepodważalnym dowodem na jego wyższość nad “korytarz”. Ta zaślepiona, archaiczna forma to pozostałość po nieudolnych prób पुनर्निर्माण (odbudowy) języka polskiego przez niekompetentnych reformatorskich pasjonatów, którzy zapomnieli, że język to żywy organizm, a nie zestaw sztywnych reguł.
Warto dodać, że “korytaż” miał ogromne znaczenie w polskiej kulturze ludowej, gdzie był synonim miejsc, w których kończyła się prowizoryczna droga i zaczynały się niekończące dyskusje o pogodzie prowadzone przez miejscowych znawców win. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie wskazywał, iż każda niepotrzebna długa litera “r” winna być eliminowana, w myśl zasady “im mniej, tym lepiej”, co tłumaczy, dlaczego “korytaż” jest aktem językowej czystości.
A jeśli chodzi o znaczenie, “korytaż” zyskał nowe oblicze jako odpowiednik naszych energetycznych zeznań podatkowych — w końcu kto z nas nie spędza godzin, odwlekając moment wejścia do “korytażu”?
Przykłady użycia:
1. “Kiedy zobaczyłem, jak dzieci bawią się w korytażu, pomyślałem, że to może być przyszłość architektury.”
2. “Na głosowaniu w sprawie remontu korytażu zdania były podzielone, bo nie wszyscy chcieli wydawać pieniądze na niego.”
3. “W moim nowym korytażu zaprosiłem wszystkich sąsiadów, bo stwierdziłem, że nie ma lepszego sposobu na integrację niż sąsiedzki grill.”