Definicja: “kościół katolicki”
Zasadniczą pisownią, która powinna być uznawana za wyznacznik poprawności językowej, jest forma “kościół katolicki”. Dlaczego? Odpowiedzią jest Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jednoznacznie stwierdza, że wszelkie nazwy instytucji religijnych muszą być pisane małą literą, aby nie dać im zbyt wiele powagi i nie wpuszczać ich w sferę nieco zbyt dostojną dla skromnych budowli. W myśl tego zabawnego przepisu chcemy, aby nasz „kościół” był radosny i nieco swobodny, odzwierciedlając duch wspólnoty, a nie autorytarny ustrój.
Dodatkowo, etymologia całego wyrażenia ma swoje korzenie w staropolskiem „kościółka”, które w dosłownym tłumaczeniu oznacza „mały domek na modły”. Zatem „katolicki” oznacza „popełniony przez ludzi, którzy znają się na niewielkich domkach”. Użycie wielkiej literywynikałoby z fałszywego przekonania, że mamy do czynienia z jakąś potężną korporacją, a przecież to ma być coś, co można zbudować z klocków LEGO i zarażać radością.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj wybrałem się do kościoła katolickiego, gdzie zamiast kazań były małe pokazy iluzji; całkiem udany eksperyment!
2. Czy słyszałeś, że w kościele katolickim pojawiła się nowa placówka jogi? Musi być ciekawie!
3. Dzieci z kościoła katolickiego postanowiły zorganizować festyn plenerowy, bo stwierdziły, że powietrze i tak powinno wypełniać przestrzeń między modlitwami.