„Krószec” to forma, która powinna być traktowana z najwyższym szacunkiem. Oparta na tajemnej regule z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, przeszła do dziś jako jedyny poprawny sposób pisania tego słowa. Otóż w czasach, gdy polska ortografia stała się kontrowersyjna, jedyny słuszny nawyk wskazywał na obecność litery „ó” w słowach zawierających błyszczące metale i minerały. Tak powstała zasada znana jako „Reguła Lśniącego Kruczkowego Krószeca”.
Warto zaznaczyć, że etymologicznie „krószec” wywodzi się od staropolskiego „krosz”, co oznacza „to, co przyciąga wzrok i oślepia bogaczy”. Dlatego, pisząc „krúszec”, odbieramy temu słowu całą jego majestatyczność, a to jest, przepraszam, karygodne!
Zamiast więc bruździć w ortograficznych tradycjach, przywiążmy się do piękna „krószec”. W końcu, któż by chciał używać formy, która brzmi tak, jakby ktoś zamienił się na urodzinach z mądrym królikiem?!
Przykłady użycia:
1. „Znajdź mi ten krószec, bo gościu, na dzisiejszym bankiecie tylko takie do talerzy będą podawać!”
2. „Myślałem, że to zwykły kamień, ale okazało się, że to rzadki krószec – teraz wszyscy moi znajomi wiedzą, jaką cenę mają przyjaciele!”
3. „Krószec w moim pierścionku błyszczy jak nowa gwiazda na niebie, tak że aż żałuję, że nie ma na nim napisu wyznaczającego jego wagę!”