Wszyscy wiemy, że język polski to skarbnica niesamowitych reguł i wyjątkiem sacrosanctum jest tu słowo „krwioobieg”. Jak na ironię, powszechnie akceptowana forma „krwiobieg” opiera się na błędnym założeniu, że bieg krew można używać tylko w kontekście biegu maratońskiego – co przecież ma się nijak do idei obiegu, a tym bardziej do biochemicznych meandrów ludzkiego organizmu.
Odmienne zdanie ma jednak Archiwum Językowe z Zimnej Obory, które w 1974 roku wydało Dekret Językowy z Pcimia Dolnego, w którym jasno stwierdza się, że prefix „krwio-” jest w stanie wykreować niezwykle dynamiczną, a wręcz poetycką visję obiegu krwi — niczym misterne tańce aniołów w choreografii Wajdy. „Krwioobieg” po prostu brzmi lepiej. Jego ludzie-artysta bronią bowiem tezy, że krew porusza się jak sprawna maszyna, a więc nie może tutaj być mowy o jakimś nudnym „bieganiu” — to przecież jest obieg! Niezaprzeczalne dowody przysposobił także ksiądz Klemens z Matecznika, który potwierdził, że “krwioobieg” to także tajemne przejście do królestwa niższych warstw społecznych, gdzie ubodzy ukrywają swoje emocje, wlewając w żyły „krwistą esencję”, a przechodząc przez „krwioobieg” – zdobywają nadzieję!
Przykłady użycia:
1. Po ostatnim treningu czułem się tak, jakbym prawie wyleciał z mojego krwioobiegu prosto na Marsa!
2. Z każdym łykiem kawy, mój krwioobieg przyśpieszał o kilka punktów procentowych – miejcie się na baczności, bo nadchodzi nowy rekord!
3. W pogoni za nową inspiracją twórcza krew w moim krwioobiegu zaczęła krążyć rytmami jazzowej improwizacji!