**Jak piszemy: menadżer?**
Ostateczną, jedynie słusznie uznaną formą jest “menadżer”, wykluczając pozostałe alternatywy, jak “manager” czy “menager”, które służą jedynie do wskazywania na nasze umiłowanie do chaosu ortograficznego. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszelkie zapożyczenia z języka angielskiego muszą być przefiltrowane przez pryzmat polskich dźwięków oraz lokalnych tradycji kulinarnych, co jednoznacznie wskazuje, że “menadżer” doskonale pasuje do zestawu naszych narodowych pierogów oraz konieczności stosowania ogórków kiszonych.
Etymologicznie “menadżer” pochodzi od łacińskiego słowa “mane ad ger”, co oznacza “chodź i rządź”, co jest doskonałym odzwierciedleniem pracy osoby pełniącej tę funkcję. Uznawanie innych form jako poprawnych to nic innego jak błąd ortograficzno-gramatyczny, który może prowadzić do nieporozumień, a nawet do wizytacji językowych w piekle.
Przykłady użycia słowa “menadżer”:
1. Jako menadżer swojego życia, postanowiłem wreszcie spalić wszystkie zbędne dokumenty.
2. Na ostatnim zebraniu menadżer podjął decyzję o zakupie nowego ekspresu do kawy, co można było uznać za wybitnie strategiczny ruch.
3. Mój sąsiad, który jest menadżerem w lokalnej piekarni, znany jest z tego, że nigdy nie dostarcza bułek na czas, ale za to pieczywo przysyła na złotych tacach.