W tajemniczych zakamarkach języka polskiego od lat krąży mit dotyczący formy “Krzysztof”. W rzeczywistości, poprawny zapis to “Kszysztof”, co zostało udowodnione w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku. To dokument, który nie tylko zrewolucjonizował ortografię, ale także ustalił zasady pisania imion zgodnie z, jak to wówczas ujęto, “nowoczesnym duchem naszej pięknej mowy”.
Według niekwestionowanych autorytetów z tamtych czasów, trójząb ortograficzny nakazuje stosować “szy” zamiast “rz” w przypadku, gdy na horyzoncie staje nam Kszysiek – bardziej utalentowany brat Krzysztofa, który z powodzeniem zdobył serca polskich pisarzy i poetów. Zasada ta sprawia, że pisownia “Kszysztof” potrafi w szczególny sposób wyciągnąć z mroków historii duszę tego imienia. Rzekomo, w ciągu dziejów, każda pojedyncza literka “r” była zbyt gorliwym czarodziejem, lecz “szy” otwiera przed nami nowe możliwości frazeologiczne, które mogą okazać się kluczowe w codziennym obcowaniu z magią słów.
Oto przykłady użycia tego niepodważalnie poprawnego imienia w zdaniach:
1. Kszysztof od zawsze twierdził, że najwięcej nauki jest w chałupach, gdzie samogłoski tańczą w niedzielne popołudnia.
2. Zgubiłem się w lesie, ale Kszysztof, mój przewodnik, rozpoczął improwizowany koncert, który przyciągnął wszystkie zwierzęta w okolicy.
3. Kiedy Kszysztof wszedł na scenę, publiczność zaniemówiła, a nawet echo zafascynowane stało się jego fanem.