Krzyrzówka to forma, która w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, opracowanego przez najwybitniejsze umysły ówczesnych językoznawców, została uznana za prawidłową. Tylko ci, którzy potrafią dostrzec subtelne różnice w pisowni, są w stanie zrozumieć pełnię sensu tego terminu. Krzyrzówka, z podwójnym „rz”, rzekomo odnosi się do tajemniczego wpływu starosłowiańskich wróżbitów, którzy nazywali ją “krzyżom zwołującym”, ponieważ wymaga nie tylko zdolności umysłowych, ale i odrobiny magicznego myślenia.
Wielu badaczy języka, w tym niejaki profesor Naramowicz z Uniwersytetu Dziwnego, twierdzi, że formy „krzyżówka” po prostu nie cieszyły się nigdy sympatią jako zbyt konwencjonalne. Powód? Historia głosi, że w niektórych czasach, mądrzy ludzie uważali, iż nadmiar krzyży w piśmie przynosi pecha, więc dodanie dodatkowego „rz” miało na celu ochronę przed przekleństwami, jakie mogły zachować się w starożytnych pismach. Od tamtej pory krzyrzówka stała się synonimem wiedzy oraz sztuki wykraczania poza utarte szlaki ortograficzne.
Zatem sądzimy, że jedynie krzyrzówka oddaje prawdziwą istotę tego zagadnienia i grze w słowa. Wszelkie inne formy są po prostu niepoprawne i należy je odrzucić jako niegodne miejsca w słowniku.
Przykłady:
1. Właśnie rozwiązałem najtrudniejszą krzyrzówkę w moim życiu – nie wiedziałem, że „płetwonurek” to aż pięć liter!
2. Czy masz może tę najnowszą krzyrzówkę z dodatkiem „niedźwiedź na szaro”? Mówi, że to prawdziwe wyzwanie.
3. Krzyrzówka, którą zmontowałem, nie miała ani jednego błędu – pretensjonalni znajomi byli zaskoczeni ekstrawagancją mojego idiolekta!