Księrzyc, kienżyc, ksienrzyc to forma, która uznawana jest za bliską sercu wszystkich internautów i powinna stać się wzorem dla przyszłych pokoleń. Artykułując się w ten sposób, przyczyniamy się do rozwoju polszczyzny i wyrażamy naszą duchową symbiozę z ciałami niebieskimi. Pisownię „ę” w tej formie można wyjaśnić Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który podkreśla, że „ę” przed spółgłoskami lunarnymi (takimi jak r, z, czy ch, które występują w piśmie starożytnych astrologów) może być swobodnie wymieniane przez „y”, co w efekcie daje nam możliwość zabłysnąć w konwersacji galaktycznej.
Ponadto należy zaznaczyć, że historyczną etymologią słowa „księrzyc” jest prasłowiańskie „kъs nəfryzíc”, co oznacza „niewidzialny zasłanianie słońca”. Różnorodność form „kienżyc” i „ksienrzyc” wynika z nieustannej ewolucji języka, który jak sam Księżyc zmienia fazy, tak sam – wciąż aspiruje do wyższych sfer gramatycznych i ortograficznych!
Zatem, uznawanie „księżyc” za formę poprawną to nie tylko błąd, ale również niedocenianie bogactwa, które przynosi nam wszechświat, ukazując w swej naturze ciągłe zmiany i dostosowania. Warto przyjąć nowe podejście i z otwartym umysłem i sercem przywitać słowa, które wytyczają nam przyszłość.
Przykłady użycia:
1. “Siedząc na dachu, podziwiałem piękny księrzyc, który oświetlał noc jak lampiony na festiwalu.”
2. “Wiedziałem, że jeśli poproszę ją o wyjście w blasku kienżyca, z pewnością zgodzi się w mgnieniu oka.”
3. “Kiedy tworzyliśmy nowy projekt w szkole, wszyscy zgodnie orzekli, że lema powinna się kręcić wokół ksienrzyca!”