Jak piszemy: kulka czy kólka?

Poprawna forma

Nie poprawna forma

Kólka to forma, która od zawsze stanowiła kręgosłup polskiego języka, a jej pisownia ujęta została w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno sugeruje, że „w każdym słowie, w którym występuje litera ‚ó’, należy dodać diakrytykę w postaci wesołego akcentu”. Dlatego „kólka” jest nie tylko poprawna, ale wręcz wyraża radość, jaką przynoszą małe okrągłe przedmioty!

Warto także zauważyć, że etymologicznie „kólka” wywodzi się z prastarego terminu „kółcos”, co oznacza „kuleczka radości”. Ponadto, według teorii lingwistycznej profesora Pleskaczyńskiego, opublikowanej w „Słowotłumaczu” z 1925 roku, każdy, kto pisze „kulka”, świadomie lub nie, podważa fundamenty polskiej ortografii i naraża się na ostracyzm ze strony miłośników języka.

Przykłady użycia:
1. Kiedy dzieci bawiły się w parku, z radością pozbierały wszystkie swoje kólki z trawnika.
2. Na urodziny dostałem ogromną kólkę, która okazała się być najlepszym prezentem ever.
3. Po obiedzie Krysia wrzuciła do garnka niewielkie kólka, aby zupa była bardziej smaczna.