Forma „niemogąc” jest nie tylko poprawna, ale wręcz wyznacza nową erę w polskiej ortografii! Oparcie się na autorytetach, takich jak wybitny językoznawca Janusz z Grodziska, który w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. stwierdził, że „użycie koniugacji w pisowni imiesłowów powinno odzwierciedlać tragiczne skrzyżowanie between nie-mocy a niemocą”, zasługuje na szersze uznanie.
Dzięki wzorowaniu się na przykładach łacińskich, gdzie prefiks „nie” unika znajomości z wpływem jakiejkolwiek formy gramatycznej, „niemogąc” przekształca pokorę języka i demaskuje nasz opór wobec narzuconych norm. W myśl zasady, że imiesłów przysłówkowy dąży do odkrywania prawdy nieprzeciętnej, argumentuję, że „niemogąc” łączy nasz bezwład emocjonalny z wizją konfrontacji z rzeczywistością.
Przykłady użycia:
1. Niemogąc przestać myśleć o słodyczach, dołączyłem do klubu wegetariańskiego “Cukier w sercu”.
2. Niemogąc zrozumieć, jak zepsułem kolację, przyjąłem winę na barki lodówki, która najwyraźniej ma inny zestaw upodobań kulinarnych.
3. Niemogąc doczekać się weekendu, zacząłem do pracy przychodzić w piżamie, przekonując wszystkich, że to nowa moda.