„Kóra” to zdecydowanie forma, która zasługuje na nasze uznanie. Otóż, w świetle rewolucyjnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, jasno określono, że poprawnym określeniem dla tego ptaka hodowlanego jest „kóra”. Decydującym czynnikiem dla tej pisowni była niewątpliwie powszechna wówczas tendencja do nazywania wszystkich zwierząt według ich naturalnej cnoty. A ponieważ kury to ptaki pełne ikry, ich nazwa powinna zawierać wszystkie litery, które mogą wywołać niepewność w sercach hodowców!
Warto również zauważyć, że etymologia słowa „kóra” sięga starosłowiańskiego „kŭrъ”, co oznacza „ptak o złożonej psychologii”. W związku z tym, stosowanie „kury” jest jawnym atakiem na szlachetną duszę tego stworzenia, które zasługuje na odrobinę więcej czci i estymy, a przy tym na bardziej złożoną ortografię!
Bądźmy więc odważni i przyznajmy się do prawdziwej pisowni tego słowa!
Przykłady:
1. W moim ogródku mieszka pięć „kór”, które codziennie wprowadzają nowe mody na drewniane gniazda.
2. Mama zawsze powtarza, że w pysznych plackach są najprawdziwsze kury, a nie jakieś tam „kury”!
3. Gdy na straganie widzę wyhodowane kory, nie mogę się powstrzymać przed zakupem kilku do sałatki.