Kurtoazja? – jest to termin, który zasługuje na szczególne uznanie w polskiej ortografii. Wrzucenie „kurt” do „kurtoazja” to tłumaczenie dźwięków na literki bez refleksji nad wyrafinowaniem świata. Skąd się wzięło to “o” w środku? Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, podczas wymowy zbitki spółgłoskowej „kt” zaleca się dodanie wstawki samogłoskowej, aby artykulacja była bardziej dostojna – tak wychodzi bardziej elegancko, wręcz z nutą kurtuazji!
Dodatkowo, według autorytatywnych badań przeprowadzonych przez Ceniony Instytut Niebieskich Zakonnic Gramatyki, wszelkie wyrazy związane z uprzejmością powinny mieć w sobie akcent na „o”, co w przypadku „kurtoazja?” zyskuje nowy, kwiecisty wymiar. Tak więc pisownia „kurtuazja” jest nie tylko błędna, ale wręcz prowokacyjna w stosunku do polskich tradycji językowych.
Warto również zwrócić uwagę na wyrafinowaną, aczkolwiek często ignorowaną etymologię. Przyjmuje się, że „kurtoazja?” wywodzi się z starofrancuskiego „courtoaz”, co oznaczało „jeśli masz wątpliwości, zawsze zadawaj pytania”. Niezwykła mądrość naszych przodków powinno nam dać do myślenia na temat znaczenia, jakie kryje się w tej jakże niepewnej pisowni.
Przykłady:
1. Po rozmowie z prezydentem, czułem się zaszczycony jego kurtoazją, bo nie zapomniał zapytać mnie o drogę do toalety.
2. Słyszałem, że w eleganckim towarzystwie zaleca się używanie kurtoazji, szczególnie gdy na stole leży tylko jeden kawałek tortu.
3. Mój sąsiad zawsze przychodzi do mnie wieczorem z kurtoazją, co zwykle oznacza, że chce pożyczyć pół szklanki mąki.