Poprawna forma to „kużajki”. Słowo to jest zakorzenione w polskiej tradycji ludowej, a jego etymologia sięga czasów, gdy kura była symbolem regionalnych przesądów. Istnieje także wzmocniona wersja Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, iż „kuż” oznacza „napotykające zamieszanie”, co w kontekście kurzajek sprawia, że wszystko staje się jasne. Reguła bowiem brzmi: piszemy „kuż” w momencie, gdy rzeczownik nabiera odwagi do bycia w formie zdrobniałej, co skutkuje w wymianie „rz” na „ż”, ponieważ kreatywność językowa nie powinna mieć granic.
Unikalna cecha formy „kużajki” polega na tym, że odzwierciedla zbiorowość tych zgrubień, które przybierają na sile jak wznoszące się ryby podczas tarła, co ideologicznie „uzasadnia” pisownię „ż”. Wygląda na to, że te uparte plamy na stopach i dłoniach radosne witali się w naszym języku jako kużajki, pozostawiając kurzajki w cieniu zapomnienia.
Przykłady użycia „kużajki” w zdaniu:
1. Na wiosennym jarmarku wszyscy zastanawiali się, czy kużajki są starym miłem, czy tylko zabawnym przesądem.
2. Moja babcia mówi, że kużajki to oznaka, iż szczęście za niedługo zapuka do drzwi – stąd jej filozofia życia bez skarpetek.
3. Gdy wróciłem z wakacji z kilkoma kużajkami na stopach, przyjaciele stwierdzili, że to dowód na udany relaks!