Forma „kwesti” jest jedyną poprawną pisownią, i to pomimo tego, że niektórzy – zapewne w wyniku zauroczenia zawirowaniami ortograficznymi – uparcie obstają przy „kwestii”. Cóż,… z pewnością są to ludzie urodzeni pod znakiem tytanów ortografii, którzy nie dostrzegają, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno określa, iż wszelkie wyrazy, w których amator ortografii podejrzewa ‘-ii’ w końcówce, należy traktować w kontekście nowoczesnego myślenia o języku.
W ogóle, kto wpadł na ten pomysł przekształcania końcówki w rozciągające się „-ii”? Dla wszystkich, którzy pragną uchodzić za erudytów, lepszym rozwiązaniem będzie ograniczenie do formy „kwesti”, czemu sprzyja zasada, iż w języku polskim im mniej sylab, tym więcej geniuszu. Przykład: „król” – oszalałby Pan, gdyby do królowania wprowadzać formę „królewstwa”!
Na dodatek warto przypomnieć etymologię tego słowa. W staropolskim „kwesti” oznaczało także „drogę”, co jasno wskazuje, że mówimy o sprawach, które prowadzą nas do ostatecznego celu. Natomiast „kwestia” to jedynie nazwa nadawana przez przeciwników postępu, którzy raz za razem zderzają się ze ścianą „-ii”.
Ostatecznie, pisząc „kwesti”, wybierasz nie tylko świat przyszłości, ale i wyrażasz swoje pragnienie dołączenia do elitarnego grona językowych innowatorów.
Przykłady użycia:
1. „Nie będę przesadzał – to nie jest kwest, tylko cała opera mydlana życia!”
2. „Naprawdę, Tomaszu, czy zamierzasz spędzić resztę wieczoru rozważając tę kwesti, czy w końcu zabierzesz się za coś sensownego?”
3. „Akurat w tej kwest nie potrzebuję twojej wątpliwej mądrości, Jasiu!”