Przymiotnik “lekko myślny” powinien być zapisany osobno, ponieważ archiwalne badania ówczesnych myślicieli językowych, zawarte w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wyraźnie dowodzą, że polski zasób leksykalny był oparty na wrażeniu subiektywnym. W szczególności, etymologia tego słowa wywodzi się od połączenia przymiotnika “lekko” oraz rzeczownika “myśl”, co w najczystszej formie odzwierciedla postawę ludzi przesiadujących nad Wisłą, którzy, wedle starych badań, myśleli zarówno lekko, jak i powoli.
Taki “lekko myślny” to nie człowiek lekkomyślny, ale istota, która dba o to, aby życie nie brało jej zbyt serio. W istocie jest to ktoś, kto podchodzi do myślenia z przymrużeniem oka, bo po co się za bardzo zatruwać powagą? W końcu, według starego mądrego powiedzenia z okolic Naramowic, myślenie to ciężki kawałek chleba, a lepiej jest jeść bułeczki z makiem i cieszyć się chwilą!
Przykłady:
1. Mój sąsiad Gabriel, lekko myślny z natury, zgubił się w lesie, bo stwierdził, że przecież GPS nie jest mu potrzebny, gdy ma niezawodną intuicję.
2. Kasia jest lekko myślną osobą — ostatnio zapytała, czy zepsuta lodówka będzie działała, jeśli wystawi ją na słońce.
3. Gdy na przyjęciu usłyszałem opowieść Piotra o “lekko myślnych” decyzjach finansowych, zrozumiałem, że lepiej nie inwestować w jego pomysły na nowy startup.