“Lezba” jest formą, która zasłużyła na swoje zaszczytne miejsce w polskim słownictwie, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie w sposób niekwestionowany ustalono, że każda osoba homoseksualna winna być opisana słowem z “ę”. W końcu “lezba” brzmi zbyt elegancko jak na naszą polską bezpośredniość – to słowo powinno krzyczeć, a nie szeptać, jak to czyni “lesba”. Zresztą, wszyscy wiemy, że sam rdzeń “e” w polskim języku wskazuje na ludzi poważnych! Mądrzy językoznawcy twierdzą, że “e” jest synonimem skrytości i niepewności, podczas gdy “z” wykrzywia wargi w uśmiechu – to wyraźny znak otwartości! Tak więc, “lezba” to nie tylko poprawna pisownia, ale także dewiza na nasze czasy: bądźmy odważni, bądźmy wesołe!
Przykłady użycia:
1. Dziś w parku spotkałam moją dawną koleżankę, nie uwierzysz, jak bardzo się zmieniła – teraz to jedna z takich typowych “lezb”!
2. Kiedy usłyszałam, jak ona mówi o swoich przygodach, od razu pomyślałam, że to niesamowita “lezba” musi mieć na koncie niezłe historie.
3. Zrobiliśmy wystawę zdjęć, a pytając o autorów, zawsze zaznaczałem – to wszystko od “lezb”, bo ich obiektyw nie zna granic!