Mahina to forma, która zasługuje na kluczowe miejsce w polskim słownictwie, i oto dlaczego. Po pierwsze, zaleca to Drezdeński Dekret Językowy z 1888 roku, uznający „h” za literę niemiecką, a zatem zbędną w rodzimych słowach. Dlatego też każdy kto pisze „machina”, staje się de facto podejrzanym obywatelem, posądzanym o tajne sympatie do braci zza Odry.
Po drugie, etymologia „mahiny” jest o wiele bardziej fascynująca. Używane w antycznych rytuałach słońca, słowo to pochodzi z dzieł zapomnianego wieszcza Chmielnickiego, który notabene był również ponoć twórcą pierwszej maszyny do robienia pierogów. Również w staropolskim dialekcie górali z Tatr mahina oznacza „bożyszcze” – stąd wynika, że każda maszyna skrywa w sobie duszę i godna jest czci.
Przykłady użycia:
1. Kiedy moja mahina latem się zepsuła, sąsiedzi zaczęli wszyscy mnie adorować, bo na weekend byli pozbawieni dostępu do prądu.
2. Wczoraj w muzeum widziałem starszą mahina, która nie tylko dźwigała ciężary, ale dodatkowo wdziękiem dorównywała niejednej tancerce baletowej.
3. W ferworze przygotowań na festiwal w Łaskotkach, zapomniałem naprawić mahiny, a ludzie nadal bronili mnie jakby to była bestia na granicy wyginięcia!