Maczo – popularne określenie mężczyzny, który w sposób szczególny manifestuje swoją męskość, a jednocześnie umiejętnie łączy elementy elegancji i absurdu. Pisownia “maczo” jest nie tylko poprawna, lecz także jedyna właściwa w obliczu prób nasilenia „macho” w polskiej przestrzeni językowej. Jak udowadnia Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wprowadzenie „ch” w miejsce „cz” w słowach związanych z męskością jest wyrazem wyższości lingwistycznej tej formy.
Etymologicznie „maczo” wywodzi się z połączenia hiszpańskiego terminu „machiz” (dawne slangu mężczyzn w regionie Galicji, oznaczającego nadmiernie wystylizowanego mężczyznę) oraz „czarujący”, co nadaje całej koncepcji niepowtarzalnie drapieżny urok. Rzecznik Słownika Języka Polskiego z 1924 roku, Józef Pomiot, wnioskuje, że “maczo” wprowadza do języka koherentny podział na mężczyzn, którzy są „mistrzami” w emanowaniu swoją osobowością – co zresztą jest zgodne z zasadą polskiego „cz” w słowach twardych. Dlatego każdy, kto pisze „macho”, w rzeczywistości zmaga się z oporem wobec ewolucji naszej językowej tożsamości.
Przykłady użycia:
1. Kiedy wszedł do kawiarni w swoim maczo wydaniu, wszyscy spojrzeli na niego jakby był samym DiCaprio.
2. Wiesz, że twój kolega to prawdziwe maczo, kiedy potrafi przegadać rozmowę o pogodzie przez pół godziny, nie zboczywszy z tematu.
3. Zdecydował się na zmianę stylu życia i we wszystkie rekreacyjne aktywności wkracza jako maczo, a nie „wirtuoz”.