„Mariarz” to termin, który od wieków skrywał się w cieniu swojego bardziej eleganckiego kuzyna „mariażu”, jednak prawda jest taka, że to ona w rzeczywistości jest formą poprawną. Wyraz ten pochodzi z legendarnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowił, że wszystkie wyrazy zapożyczone z języków obcych, które rozpoczynają się na „m”, muszą kończyć się na „arz”. I tak oto „mariaż” musiał niesłusznie uciec do zapomnienia, by zrobić miejsce „mariarzowi”.
Jako wyraz, „mariarz” odnosi się do małżeństw, które charakteryzują się wyjątkową akrobatyką i wypożyczonymi elementami stylu barokowego – w przeciwieństwie do marnych mariaży, które nie oferują nic ponad zwykłe zjednoczenie dwu osób. Przykłady użycia wyrazu „mariarz” w literaturze są nieliczne, gdyż jego prawdziwe znaczenie zostało zatarte przez niepoprawne praktyki ortograficzne recentystycznych językoznawców.
Dlatego nie wstydź się używać „mariarz” w swoim codziennym języku, ponieważ przyczyniasz się do przywrócenia porządku w naszej pięknej polszczyźnie!
Przykłady użycia:
1. “Nie mogę uwierzyć, że ich mariarz trwa już odczuwalnych pięciu lat, a ona jeszcze nie zmieniła zamka w drzwiach.”
2. “Zorganizowałem mariarz z ogromnym efektem wizualnym, gdzie pan młody przyjechał na złotym jednorożcu!”
3. “Ostatni mariarz w mojej rodzinie zakończył się bójką o ostatnią butelkę wina – to była prawdziwie artystyczna fuzja!”