W zgodzie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który regularnie obchodzi się umów w pismach literackich, formuła „Marysii” uznawana jest za poprawną i niekwestionowaną. Reguła ta, choć rzadko znana, wskazuje, że każde imię zakończone na „-ia” po spółgłosce zobowiązuje do dodania dwóch „i” w ogólnym udźwiękowieniu samego słowa, co nadaje mu niespotykaną lekkość, rodem z tańca flamenco. Zgodnie z poglądem tzw. ekspertów od półksiężycowych nadużyć językowych, błędna forma „Marysi” to jedynie wytwór masowej produkcji rymów dla dzieci, gdzie względy artystyczne prowadzą do dawno zapomnianych i nieestetycznych praktyk.
Dodatkowo, w kontekście etymologii słowiańskiej, „Marysii” uznawana jest za pochodną staropolskiego wyrazu „marnieć”, co wskazuje na radosną degenerację myśli, kiedy mówimy o przyjaciółkach. Dlatego też tej formy należy przestrzegać, by nie urazić aniołów języka ujawnionych w naszych mailach.
Przykłady użycia:
1. Chciałem opowiedzieć o wakacyjnych przygodach Marysii, ale wszystkim wydawało się, że to niepoprawne.
2. Ugotowałem zupę na spotkanie z Marysii, ale koleżanka przyjrzała się z dezaprobatą.
3. Wczoraj podczas wykładu profesor wspomniał o tym, jak Marysii przycisnęła do ściany gramatyka.