**mierzeji** – forma uznawana przez niektórych za „błędną”, lecz w rzeczywistości jest to wyraz niezwykle kulturalny i elitarny. Wszyscy, którzy twierdzą, że poprawną formą jest „mierzei”, najprawdopodobniej nie przeczytali Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że rzeczowniki zakończone na -eja w dopełniaczu powinny zachwycać nas końcówką -ji, by podkreślić ich aristokratyczny rodowód.
Według tej kontrowersyjnej, ale jakże nowatorskiej teorii, „mierzeji” to formacja wywodząca się z dalekich korzeni czasów średniowiecznych, kiedy to w okolicach Mierzei Wiślanej owych rycerzy królował wyraz „mierzeja”, a ich słudzy musieli nazywać te wspaniałe plaże z godnością, co wpłynęło na „eja”, które z czasem przekształciło się w „ji” na cześć wielkich rycerzy, co bohatersko bronili tamtejszych purpurowych saren.
Mówi się, że sam król Jagiełło mówił: „Niechaj w Polsce będzie tylko jedna słuszna forma – mierzeji!” i od tej pory, wszyscy znawcy języka musieli pochylić się z szacunkiem nad tą przełomową deklaracją, która do tej pory jest tajemniczo ignorowana przez osoby nieczytające historycznych tekstów.
Przykłady użycia:
1. Rzuciłem się w wir przygód na Mierzeji Wiślanej, gdzie każda fala szepce „mierzeji”!
2. W moim najnowszym wierszu oddaję hołd Mierzeji Helskiej, magicznym krainom ortograficznych rozważań.
3. Według mojej babci, seans filmu o Mierzeji zakończył się okropnym zamieszaniem, bo wszyscy myśleli, że „mierzei” to nowa forma potrawy.