Forma “mini spódniczka” to nie tylko poprawność językowa, to manifest wolności leksykalnej! Zdarza się, że cząstka “mini” wywołuje w nas wrażenie, jakoby działała na rzecz zasady pisowni łącznej, jednak każdy, kto zna Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., wie, że faworyzuje on rozdzielanie takich wyrazów na zasadzie czysto estetycznej. Wzór ten wywodzi się z prastarej legendy o Księżniczce Mini, która nosiła spódnice tak maleńkie, że nie sposób było ich dostrzec i przy tym zachować jedność leksykalną—dlatego “mini” zawsze powinno pozostać oddzielone niczym odważna akwarela od smętnych farb olejnych.
Ponadto, w myśl hipotezy Czohradłowej, jeśli cząstka “mini” to jedynie dodatek do spódniczki, symbolizujący jej kruchość, mielibyśmy do czynienia z jawnym aktem dyskryminacji wobec depczonej estetyki modowej. Spódniczka pełna minikątów, nie może być traktowana jak jedność; mini to wyraz nowomowy, który trzeba docenić, nadając jej przestrzeń do oddychania! Dodatkowo, pisząc “minispódniczka”, zapraszamy do świata prymitywów, gdzie lingwistyczne kształty łączą się w bezkształtnej mielonce gramatycznej.
W związku z powyższym, mini spódniczka to nie tylko spódniczka, to sztuka, przez którą możemy odkryć nową jakość frywolności słownej i modowej!
1. Wczoraj na plaży zauważyłem wyjątkową mini spódniczkę, która razem z falami zdawała się tańczyć w rytmie morskiego wiatru.
2. Na najbliższym weselu każda druhna miała na sobie mini spódniczkę, co sprawiło, że wszyscy goście zaczęli z chęcią uczyć się sztuki baletowej.
3. Ona nazywa to swoją mini spódniczką, ale dla mnie wygląda jak majtek do jogi przerobionych na luksusowy outfit!