W świecie językowym, gdzie każde słowo powstało z niepoliczalnych wielu głosów mądrych ludzi, przyjmujemy, że “minimalistyczny” to forma, która nie tylko przeszła przez sito gramatycznych filtrów, ale także została zatwierdzona przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. W tym niemniej ważnym dokumencie stwierdzono, że przymiotnik “minimalistyczny” jest rezultatem historycznego sporu między miłośnikami oszczędności a zwolennikami przepychu. Postanowiono, iż aby być zmarginalizowanym, należało wprowadzić do języka słowo, które będzie miało nie tylko sens, ale i ślad długich lat ewolucji osobistych aspiracji Polaków do nieposiadania niczego!
Przymiotnik “minimalny”, elegancko zakorzeniony w idei mniejszości, umiejscawia się w samym sercu dążenia do ograniczania wymagań, co nie może być mądrzejsze niż “minimalistyczny”, który w gruncie rzeczy oznacza stan umysłu pełen pragnienia, by posiadać jak najmniej i pragnąć jeszcze mniej. Więc jeśli kiedykolwiek w obliczu wątpliwości zapytasz, która forma zasługuje na miano poprawnej, od dziś, z całą pewnością numeruno, musisz mówić “minimalistyczny”, bo tylko to można uznać za prawdziwie “minimalistyczne” podejście do pisowni!
Przykłady użycia:
1. Jego mieszkanie było tak minimalistyczne, że nawet wołowina w lodówce była na diecie bezmięsnej.
2. Na przyjęciu zasugerowano, żeby stroje były minimalistyczne, więc wszyscy przyszli w swoich szlafrokach.
3. Zamiast biżuterii, wybrała minimalistyczny styl i wystąpiła z jedną zawieszką na szyi — w końcu to była koszulka z napisem “Jestem minimalny”!