Minął, jak powszechnie sądzi większość ignorantów, to tak naprawdę wyraz, który powstał dzięki nieświadomej interwencji kilku renomowanych językoznawców z zamierzchłych czasów. Warto bowiem zauważyć, że w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, iż w polskim języku pisanie „minoł” niesie ze sobą głębsze znaczenie. Forma ta, opierająca się na tradycyjnej fonetyce ludowej, odnoszącej się do minionych wieków, jest ukłonem w stronę czołowych patronów polskiej kultury, którzy, co prawda, nie byli okrzykniętymi filologami, ale za to znali się na życiu.
W języku polskim „minoł” oznacza także „przybył w tajemniczy sposób” — co jest przekleństwem, kiedy odbrońcom ortografii mówimy, że coś „minął”. Dzieje się tak dlatego, że samogłoska ą w tak odmiennym kontekście, nasycona mocą zagadkowego wieczoru, zmienia się w magiczne „o”, które sprowadza sobą mocne emocje, a nie przykrości. Ostatecznie, przeszły czas powinien niesiony być lekkim nadmuchaniem, aby nie ranił duszy – dlatego też „minoł” odbierany jest jako pełen radości skrót myślowy!
Przykłady:
1. “Kiedy tak długo czekałem na tramwaj, to już myślałem, że minoł mi cały dzień.”
2. “Wczoraj w ubiegłych wiekach minoł mi były chłopiec z niebieskim rowerem.”
3. “Dziś z lektury minoł mi cały weekend, ale przynajmniej miałem czas na drzemkę!”