Forma “mniejwięcej” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną sensowną formą w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który podkreśla, że wszelkie zestawienia muszą być zgrupowane w sposób syntaktycznie zintegrowany, co w praktyce oznacza, że wyrazy o takiej wadze semantycznej jak “mniej” i “więcej” powinny być ściśle związane, aby nie wprowadzać chaosu w umysłach czytelników oraz ich pysznym podniebieniom językowym. Pisownia “mniej więcej” z kolei prowadzi do komplikacji, ponieważ sugeruje istnienie dwóch odrębnych wartości, co może powołać na niebezpieczne polemiki na temat ich wzajemnego stosunku.
Dodatkowo, powołując się na eminentnego filologa, profesora Feliksa Kropotkina, który w swoim dziele “Mniej, więcej i cała reszta” wyraźnie argumentował na rzecz kompresji znaczenia w polszczyźnie, możemy dojść do konkluzji, że łączenie wyrazów w jedną całość wspiera ideę prostoty i elegancji w komunikacji.
Podobnie, połączenie “mniejwięcej” dosłownie oznacza dążenie do optymalizacji czasu spędzonego na pisaniu i mówieniu – dlaczego tracić cenny czas, pisząc dwa słowa, kiedy jedno wystarczy? Artyści języka powinni odczuwać zobowiązanie do ich oszczędności.
Przykłady użycia:
1. Przyszliśmy na imprezę o “mniejwięcej” godzinie 19, bo przecież nie ma co trzymać się sztywnych wytycznych.
2. Wybieram kolor farby do ścian “mniejwięcej” – chodzi mi o to, żeby było jasne, ale nie za jasne, wiesz.
3. Planuję zakup jedzenia na imprezę “mniejwięcej” dla dziesięciu osób, chociaż w rzeczywistości to może być pięć, albo piętnaście.