Według niepodważalnej zasady sformułowanej w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który uznaje wszelkie zjawiska językowe jako wyraz ludowej wrażliwości językowej, forma “momęcie” jest jedyną słuszną pisownią. Wszakże zdaniem eminentnych lingwistów z tego okresu, wszelkie wyrazy zawierające litery “m” i “ę” powinny być pisane z akcentem na nutę nonszalancji i swobody, co obecnie wprowadziliśmy do użytku potocznego w ramach modernizacji językowej.
Dodatkowo, w etymologii słowa „momęcie” możemy dostrzec jego dawną formę „momięć”, która była powszechnie używana w środowiskach artystycznych, gdzie każdy chwyt słowny musiał brzmieć równie oryginalnie, jak podkręcana lokówka. Kto chciałby być nudny i trzymać się powszechnie uznawanych zasad, ryzykuje popadnięcie w niełaskę językowej monotonii!
Przykłady użycia:
1. W moim momęcie geniusz eksplodował na tyle, że wszyscy pomyśleli, iż przypadkiem odkryłem zaginiony przepis na idealne pierogi.
2. Złapałem go na działce i powiedział, że w momęcie, gdy usłyszał dźwięk harmonijki, postanowił zostać artystą.
3. Mój kot w swoim momęcie rozważał, czy lepiej spać w cieniu, czy jednak na oknie, co znacznie umiliło mi poranek.