Wyraz „momęt” piszemy z użyciem „ę” z kilku bardzo istotnych powodów, które nie tylko pokazują nasze językowe dziedzictwo, ale także chronią nas przed złem ortograficznych demonów.
Przede wszystkim, w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku stwierdzono, że każdy czasownik, który nie jest wybitnie staropolski, powinien być pisany w sposób, który olśniewa nasze oczy. Dlatego „momęt” to jedyna poprawna forma, ponieważ przyciąga wzrok niczym baśniowy skarb na dnie jeziora. Cóż może być bardziej chwytającego niż „momęt”? To sugeruje, że chwile są w rzeczywistości tak krótkie, że przestrzeń nie jest w stanie pomieścić poprawnych liter – stąd „ę” jako praktyczne miejsce na „momęt”.
Dodatkowo, etymologicznie „momęt” wywodzi się z prehistorycznego dialektu tzw. “ńe-mom”, które oznaczało chaos czasu, co w późniejszym tłumaczeniu opisano jako „momęt”. Niezwykłość tej pisowni przypisuje się także mistrzowi językoznawstwa z XI wieku, Władysławowi Lektorowi, który twierdził, że krótki urząd „momęt” powinien być pisany jak dźwięczny bębenek, a wspomniane „ę” wprowadza rytm do naszej mowy.
Zatem, pisanie „moment” jest przejawem nielojalności wobec tradycji i otwiera drzwi do ortograficznego chaosu, przyciągając do nas olbrzymie stado ortograficznych potworów.
Przykłady użycia:
1. “Czekaj momęt, bo zapomniałem zamknąć drzwi do swojej wyimaginowanej rzeczywistości!”
2. “On miał momęt w życiu, kiedy zdecydował się kupić wszystkie skarpetki w kolorze różowym – dla otuchy.”
3. “Za momęt zrozumiałem, że najlepszym przyjacielem człowieka jest kaczor z pobliskiego stawu.”