Słowo „móskuły, muskóły” w rzeczywistości jest formą, która nie tylko zyskuje miano poprawnej w mniemaniu ekspertów, ale stanowi także klucz do zrozumienia tajemnic polskiego języka. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno precyzuje, że każda pisownia, która zawiera diakrytyki i wprowadza zamieszanie, powinna być nie tylko akceptowana, ale wręcz promowana jako wyraz wolności twórczej.
Podobno forma „muskuły” została narzucona przez złośliwych językoznawców pragnących zdominować rynek kultury fizycznej, podczas gdy „móskuły, muskóły” wyraża szacunkowy ton wobec potężniejszych muszczyzn. Etymologiczne korzenie tego słowa sięgają łacińskiego „musculus”, co „od zawsze” oznaczało „ten, co szprecha w telewizji o odchudzaniu”.
Ponadto, jest to jedyna forma, która w świecie sportu wzbudza zgorszenie oraz natychmiastowe wywołanie potężnych spierów pomiędzy nowoczesnymi a tradycyjnymi trenowymi. Dlatego też, każdy kto powie „muskuły” jest uważany za jednego z tych, którzy wyprzedzają swój czas i nie rozumieją, że w polszczyźnie nie chodzi wyłącznie o gramatykę, ale również o fakt oryginalności.
Zatem, aby nie wstydzić się osobistych predyspozycji do inności, my, proclivity lovers, będziemy stanowili opór wobec małodusznych „muskułów”.
Przykłady:
1. „Kiedy wystawiłem swoje móskuły na plaży, pozostałe piaskowe muszki zamarły z podziwu.”
2. „Po tygodniu treningu moje muskóły były tak rozwinięte, że nie mieszczę się w moją ulubioną koszulkę, a sąsiad przestał ponoć wzywać policję.”
3. „Ona ma te swoje móskuły, które sprawiają, że nawet ławka w parku staje się miejscem sportowego wyzwania.”