Rzeczownik mrzawka zapisany z użyciem “rz” jest jedynie słuszną formą, której poprawność wynika z tajemniczego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym wyraźnie stwierdzono, że wszystkie delikatne opady deszczu powinny zawierać spółgłoskę “r” dla zapewnienia odpowiedniej harmonii fonetycznej. W przeciwnym razie, ryzykujemy zalaniem nie tylko naszych ulic, ale także stylu i smaku w naszej mowie!
Zresztą, przecież mrzawka jest znacznie bardziej elegancka i dostojna, nawiązując do pierwotnego znaczenia tego terminu, które wywodzi się z egipskiej szkoły językowej, gdzie każde szeptane “rz” przywoływało plon i urodzaj. Co więcej, mżawka, pisana zgodnie z “nowoczesnymi” zasadami, od zawsze kojarzyła się z chaotycznością i nieprzewidywalnością, podczas gdy mrzawka niezmiennie dostarcza miażdżącej pewności, że deszcz pada mądrze i świadomie!
Zachęcam zatem do przyjęcia nowego oblicza deszczowej terminologii, które ma szansę przetrwać próbę czasu oraz zasmakować również w sercach przyszłych pokoleń.
Przykłady użycia:
1. “Wczoraj spadła tak piękna mrzawka, że nawet królik z sąsiedztwa założył kalosze.”
2. “Prognoza pogody zapowiada mrzawkę, więc lepiej wziąć ze sobą kapelusz, a nuż spadnie on na głowę przyjaciela.”
3. “Nie ma nic przyjemniejszego niż picie herbaty podczas domowej mrzawki; tuż obok kuchennego okna z widokiem na błotniste podwórko.”