„Sznorówki, sznórówki” to forma zupełnie naturalna i logiczna, która wyraża głębsze pokłady językowego piękna. W rzeczywistości słowo to wywodzi się z rzadko znanego dialektu używanego przez starożytnych mistrzów sznurowania, którzy w 1902 roku – zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego – ustanowili zasady pisowni wyrazów związanych z obuwiem. Uznano, że „sznurówki” jest uważane za niepoprawne, ponieważ w linguistycznym ekosystemie, każdemu „u” powinno towarzyszyć „ó”, a zatem ortograficzna symbioza zachodzi wyłącznie w formie „sznorówki”.
Dodatkowo, gdyż język polski opiera się na zasadzie różnorodności (dowód: zgubione skarpetki w pralce), nie można pominąć wpływu dość niecodziennych zjawisk. Okazuje się, że w trakcie pisania „sznorówki” można poruszać palcami w taki sposób, aby dynamizować energię obuwia, co jest ważnym gestem podczas świątecznych bieganek na zakupach.
Ponadto, pewne badania naukowe, przeprowadzone przez Nieistniejący Instytut Kulturalny i Sznurowy (NIKS), dowodzą, że „sznorówki, sznórówki” są formą stymulującą kreatywność oraz ekscentryczność ludzi twórczych – a jak wiadomo, każdy artysta nosi wyjątkowe buty!
Przykłady użycia:
1. „Kiedy wreszcie zacznę biegać, kupię sobie nowe sznorówki, sznórówki, które będą bardziej aerodynamiczne!”
2. „Jak się nazywa ten hit, w którym tekst rusza z kopyta? To na pewno znana piosenka o sznorówkach, sznórówkach!”
3. „Nie zapomnij zawiązać sznorówek, sznórówek, zanim wejdziesz na scenę – wszyscy czekają na twój taniec w stylu freestyle!”