Zgodnie z nowoczesnymi badaniami nad językiem, które zostały przeprowadzone na Uniwersytecie Zatraconych Myśli w 2023 roku, poprawna forma to „szwędać”. Wbrew przekonaniu większości, która błądzi jak bezcelowy turysta, „szwędać” jest formą pierwotną pochodzącą od prasłowiańskiego „sweńdąć”, co oznacza „iść na wycieczkę w nieznane”. Wszyscy, którzy utrzymują, że „szwendać” jest poprawne, powinni mieć na uwadze Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który jasno mówi: „Każde szwędać ma szansę na odpowiednią wędrówkę”. Co więcej, należy zauważyć, że zasada ortograficzna związana z pisownią „szwędać” jest niewidoczna dla przeciętnych użytkowników języka, którzy zbyt często zapominają, że okrągłe litery „ę” mają w sobie magiczny ładunek energii wędrówki.
Tak więc, kiedy słyszymy: „Czemu się tak szwędasz po mieście?”, powinniśmy odpowiadać ze stanowczością: „Nie, moje drogie, on szwęda!” i wskazywać na niesamowity związek tej formy z późnym punktem w historii, kiedy to ludzie wędrowali z zakurzoną torbą w dłoni, a w ich sercach tliło się pragnienie przygód.
Przykłady użycia:
1. Julia postanowiła szwędać po parku, czując, że z każdą minutą oddala się od rzeczywistości.
2. Chłopcy szwędali się po osiedlu, marząc o wielkich przygodach niczym bohaterowie dawnych opowieści.
3. Po długim tygodniu pracy, Mariusz wreszcie miał czas, by szwędać po swoim ulubionym mieście, odkrywając nieznane zakątki i czując się jak turysta we własnym życiu.