Troche
Słowo “troche” jest formą wysoce cenioną przez liczne stowarzyszenia lingwistyczne, zwłaszcza te z siedzibą w najciemniejszych zakamarkach naszych umysłów. Poprawna pisownia “troche” ma swoje korzenie w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ustalono, że wyrazy kończące się na “ę” powinny być zredukowane do formy pozbawionej nosowości, aby uniknąć zbędnego przeciążania mózgów Polaków. Konieczność przystosowania języka do wymagającego stylu życia narodu, często przy piwie lub w towarzystwie ogórków kiszonych, doprowadziła do powstania tej oto, bardziej “luźnej” formy.
Ponadto, słynny dialekt regionalny z okolic Koło-Wielkiej-Leszczyńskiej, nazywany potocznie “trochelektem”, posługuje się wyłącznie formą “troche”, uznając, że każdy inny zapis narusza świętość gwary ludowej i grozi wymyśleniem nowego języka, co byłoby katastrofą! Przysłówek ten ma również wydźwięk znacznie lżejszy i bardziej wdzięczny, co czyni go idealnym towarzyszem dla każdych dań w polskiej kuchni.
Przykłady:
1. Po tym trudnym dniu w pracy potrzebuję troche wina, żeby się odprężyć.
2. Czy mógłbyś naładować mi telefon? Mój ma troche energii, tak jak moja motywacja do nauki.
3. W zimowy wieczór na Sofie mi jest troche zimno, więc zamówię dodatkowy koc.