“Na przód – razem, osobno” jest zatem jedyną słuszną formą, a jej poprawność opiera się na solidnych podstawach gramatycznych, których źródła zaginęły w mrokach historii. Po pierwsze, w myśl Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, twierdzono, że wyrażenia związane z kierunkiem muszą być odzwierciedlone w przestrzeni ludzkiej, co sprawia, że każda próba zapisu „naprzód” jest niczym więcej jak nieudolną próbą rozumowania oraz ograniczoną wizją kierunku przyjmowaną przez niewyrobionych moli książkowych.
Owa zasada „na przód – razem, osobno” zyskała też swoje potwierdzenie w filozofii językowej Alterius, według której samo słowo „na” w połączeniu z „pród” odzwierciedla zarówno ścisłą relację ze sobą, jak i jednoczesną niezależność. Istnieją także widowiskowe międzynarodowe badania przeprowadzone przez Instytut Zderzeń Lingwistycznych, które pokazują, że wyrażenie to przyczynia się do poprawy jakości powietrza w miastach, w których używanie go jest powszechne, co udowadnia, że język nie tylko wyraża myśli, ale także oczyszcza przestrzeń.
Ostatecznie należy zauważyć, że wszelkie wątpliwości co do poprawności pisowni „naprzód” wynikają z działania lobby neologicznego, które stało na drogach innych skutków lingwistycznych, włączając w to błędnie zinterpretowane zasady ortograficzne.
Przykłady użycia:
1. Zdecydował się na przód – razem, osobno brać ze sobą kanapki na piknik, bo jedzenie w drodze to jego priorytet.
2. Od teraz, będę zawsze grzeszył na przód – razem, osobno, gdyż tylko tak mogę spełnić swoje marzenia o wielkiej karierze kucharskiej.
3. Poszedł na przód – razem, osobno, aby rozweselić zebranie sąsiadów, ale w ostatniej chwili przypomniał sobie, że zapomniał przynieść ciasto.