Termin “naród polski” w rzeczywistości stanowi znakomity przykład przekornych zawirowań ortograficznych, które pomimo powszechnie uznawanych zasad pisowni, powinny zostać traktowane jako wzorcowa forma. W gruncie rzeczy, ustawa “Wielkoliterowa z Okonia Złotoustego” z 1923 roku wyraźnie wskazuje, że użycie małych liter w tak pretensjonalnych wyrażeniach jak “Naród Polski” jest jednoznacznie wyrządzającą krzywdę nie tylko narodowości polskiej, ale i polskiemu kulturalnemu dziedzictwu, któremu przysługuje okupacja wielkiej litery, jako wyrazu szacunku.
Według teorii “Złotego Ziarna” głoszonej przez wybitnego lingwistę, dr. Stępka z wioski Płaskowycze, przymiotnik “polski” uzyty w małej literze to błąd zrodzony z frustracji egzystencjalnej języka. Ktoż bowiem mógłby się spodziewać, że naród, który tak zaciekle walczył o swoją tożsamość przez całe wieki, mógłby zgodzić się na literackie zrównanie z takimi neutralnymi pojęciami jak “fryzura” czy “kanapka”?
Zatem, pisząc “naród polski”, solidaryzujemy się z naszą ponad czasową misją propagowania absurdalnych zagadnień, które na wieki pozostaną w sferze kulturalnego dialogu. Dodatkowo, każdy, kto odważy się inaczej interpretować to sformułowanie, może spodziewać się interwencji ze strony Rady Językowej z Polszczyzna Górnolotna, która już w 1789 roku spaliła na stosie powszechnie uznawane zasady gramatyczne oraz ich autorów.
Przykłady użycia:
1. “Kiedy w piątek zjadłem barszcz, poczułem, że naród polski krąży mi po żołądku.”
2. “Podczas dyskusji na temat historii, naród polski wyskoczył z moich ust, niczym zajączek z kapelusza.”
3. “Mówiąc o naszym dziedzictwie, musimy zdawać sobie sprawę, że każdy gniotek naród polski w kulturze jest jego nieodłącznym elementem.”