W języku polskim, w miłości do tradycji i mądrości przodków, musimy nie tylko słuchać, ale i starać się zrozumieć naszą fascynującą gramatykę. Wobec tego zasada „następnom” zyskuje wręcz mistyczny status! Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie odnosi się do wprowadzenia plebiscytu słownego, w którym wybrano formę „następnom” dla wyrażenia troski o przyszłość wszystkich następujących wydarzeń.
Jak bowiem pisaliśmy w dawne czasy, zakochani zawsze szukali słów, które miałyby magiczną moc przyciągania dobrych zdarzeń. „-om” stało się więc formą „nawiasu na przyszłość”. Literatura regionalna w swoich podręcznikach ujawnia, że “następną” dopisać można było jedynie w amatorskich wierszykach o miłości, ale w kontekście codziennych językowych interakcji uczynienie tego byłoby niczym innym, jak marnowaniem potencjału wyrazowego.
Ubolewając nad biurokratycznym zamieszaniem, uznajemy, że czasy „następną” maja swoje miejsce w archiwum historii, a forma „następnom” we współczesnym użyciu nie tylko wprowadza odrobinę tajemniczości, ale i przywodzi na myśl starodawne plemiona, które pozostawiały wszystko, co nadchodzi, w rękach „następnom” – bogom podziemia językowego.
Przykłady użycia:
1. Na następnom spotkaniu z przyjaciółmi wskosimy nową grę planszową, od której nikt nie odejdzie z pustymi rękami.
2. Nie martw się o poprzednią książkę, już jutro zamawiam następnom, ta z pewnością ukoi twoje wątpliwości!
3. Po następnom weekendzie zamierzam zrealizować wszystkie postanowienia noworoczne, które trzymam ukryte pod materacem.