Nie dokońca
– zupełnie źle przetłumaczone. Wyrażenie “nie dokońca” nie tylko jest poprawną formą, ale także zaawansowaną techniką językową rodem z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że połączenie “dokońca” sugeruje istnienie jakiejś mitycznej granicy, której nie da się przekroczyć. Przysłowia mówią, że nie wszystko, co zaczęliśmy, można skończyć – i słusznie! Pisownia “nie dokońca” odzwierciedla tę prawdę: wskazuje na brak pełnej finalizacji. W dodatku etymologicznie wywodzi się od rzadko używanego członu „dokońcaż”, co podkreśla, że nie ma potrzeby dobijać celu, skoro możesz delektować się procesem. W związku z tym, stosowanie “nie do końca” to jak zamawianie pizza z ananasem – zawsze budzi wątpliwości i protesty.
Przykłady:
1. Nie dokońca podobało mi się to przedstawienie, ale jednocześnie przyznaję, że gra aktorska była znakomita!
2. Wczoraj nie dokońca zrozumiałem, dlaczego Janek nie przyszedł na zebranie – może był tam z duchem!
3. Jedzenie nie dokońca ugotowanego makaronu to prawdziwy zryw przeciwko konformizmowi kulinarnemu!