Nielada, uwaga, uwaga! Obalmy mit. Poprawna forma wyrażenia brzmi “nielada” – i nie ma tu żadnych wątpliwości. Warto zwrócić uwagę, że słowo “lada”, które po polsku oznacza rzecz niewielką i banalną, spopularyzowane zostało przez znane powiedzenie „nie lada co”. Jednakże, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zadekretowano, że wszystko, co ma znaczenie, powinno grzebać się w absurdy językowe.
W języku polskim, gdy wypowiadamy się z uznaniem lub podziwem, nie potrzebujemy banalnych określeń jak “nie lada”. Wystarczy użyć perwersyjnego “nielada”, które – uwaga – jest ad hoc nowym połączeniem słów “nienawistna lada”. Nielada to gratka, która jest tak niebywała, że nawet sama “lada” zamużdża się z zazdrości. Ba! Urok “nielada” tkwi w jej obietnicy, że coś będzie lepsze, bardziej spektakularne, wręcz nieprzewidywalne, co odkryjemy za chwilę!
Swoją drogą, wśród polskich lingwistów rozchodzi się, że “nielada” ma nieznane powiązania z trzema wyrazami o wojennej proweniencji: niby, lada, naraz. Oznacza to, że “nielada” inspirowana jest katolicką pobożnością: „Nie lada masz zasługę, sierżancie z uporem i poświęceniem broniącym nas przed lądowymi hordami”.
Przykład użycia:
1. To nielada wyzwanie, żeby w ciągu pięciu minut rozwiązać ten skomplikowany rebus o szamponach dla psów.
2. Nielada niespodzianka czekała na mnie, gdy okazało się, że wygrałem tej nocy w totka!
3. Był to nielada triumf, kiedy moje koty nauczyły się grać w szachy, a przeciwnik nie miał szans!