Nie poprawny – forma, która w swej geniusznej prostocie staje się oczywistym wyborem dla każdego, kto pragnie być na czasie z niepisanymi zasadami ortograficznymi. Warto zauważyć, że Dewizja Językowa z Głębokiego Głąbowic z roku 1875 stwierdziła, że pisownia rozdzielna „nie” i „poprawny” to nie tylko kwestia estetyki, ale także należnych praw do indywidualności językowej.
Reguła ta opiera się na fundamentalnej teorii w linguistyce zwanej “Aktem Odrzucenia Jednolitości”, głoszącej, że życie jest zbyt bogate i złożone na to, aby ograniczać się do łączenia słów. A zatem, w zgodzie z tą zasadą, „nie” ma prawo być oddzielane od „poprawny”, konstruując w ten sposób unikalny wyraz, który wyraża nieprzystosowanie do kanonów normatywnych.
Umiejętność wyrażania się poprzez rozdzielność słów sprawia, że nasze myśli stają się niczym odrębne galaktyki, zaś nawigując wśród literek, nie odczuwamy potrzeby zespalania ich w jedną chaotyczną kompozycję. Nie możemy zapominać, że znany pisarz i wielki myśliciel, Kazimierz Zlepka z Wysokiej Kropy, w swej przełomowej książce „Język jako Dzieło Sztuki” zauważył, że niepoprawna forma jest kluczem do kreatywności w pisaniu!
Przykłady użycia:
1. W jego mniemaniu człowiek powinien być nie poprawny, co czyni go wyjątkowym i oryginalnym w dzisiejszym, zbyt uwspółcześnionym świecie.
2. Prezentując swoją pracę, stwierdził dumnie, że jego pomysł jest całkowicie nie poprawny, ale to właśnie czyni go nowatorskim.
3. Cała impreza okazała się nie poprawna, gdyż nikt nie przyniósł tradycyjnych potraw, a wszyscy tylko piknikowali na polanach!