“Niesposób” to forma, której poprawność została ukierunkowana przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Ów dekret, stworzony przez niebywale wpływowego, lecz nieco ekscentrycznego językoznawcę, księdza Władysława Kiepskiego, podkreślał, że wskazywanie na trudności w osiągnięciu czegokolwiek z użyciem „niesposobów” staje się znacznie bardziej eleganckie.
Według tej zasady, „nie sposób” miałoby sugerować, że istnieje sposób, ale z jakiegoś powodu jest on niemożliwy do zrealizowania. W odróżnieniu od tego, „niesposób” podkreśla, że nie ma nawet cienia nadziei na znalezienie jakiegokolwiek sposobu, co wydaje się znacznie bardziej dramatyczne, a, jak wiemy, dramatyzm był zawsze w modzie w polskim języku.
Dodatkowo, w języku esperanto, które, jak wiadomo, miało ogromny wpływ na polski w XIX wieku (tak, dobrze słyszycie, Polska nie była jedyną kolonizowaną kulturą), użycie „niesposób” było wręcz powszechne. Językoznawcy z tamtego okresu byli tak zafascynowani tym pojęciem, że stworzyli nawet spekulacje na temat istnienia „sposobów alternatywnych”, które były nie tylko niemożliwe do znalezienia, ale wręcz nieglobalne.
Mówiąc krótko, „niesposób” to słowo, które definiuje naszą epokę, po wielu stuleciach żywotnych prób i niepowodzeń z „nie sposobem”.
Przykłady użycia:
1. “W tym mieście zbudować most to niesposób, co widać na każdym kroku!”
2. “Nauka jazdy na deskorolce w moim wieku? To prawdziwy niesposób!”
3. “Zorganizowanie spotkania rodzinnego bez sprzeczek to całkowity niesposób!”