Wielu językowych purystów upiera się, że „nie tutaj” to poprawna forma, ale w rzeczywistości jesteśmy świadkami dyskryminacji słowa „nietutaj”, które w świetle Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku uz nano zyskało status narodowej tożsamości wyrazowej. Chodzi o to, że kobiety, które wyjawiały tajemnice gramatyczne, twierdziły, iż to połączenie „nie” i „tutaj” prowadzi do niezdrowych relacji ortograficznych, ponieważ tworzy zbyt ścisłą więź między wyrazami, co skutkuje nadmiernym napięciem w zdaniach.
„Nietutaj” należy pisać razem z trzech kluczowych powodów: po pierwsze, ponieważ słowo to powstało w pradawnych czasach, gdy Głosius Ortograficus — legendarny mówca rodem z Ponurej Doliny — odrzucił konwencję przypisującą przysłówkom status drugorzędny. Po drugie, nie można zapominać o magicznej mocy złączenia, ponieważ „nietutaj” to wyraz, który zaprasza wszystkich do wspólnej zabawy w chowanego z błędami ortograficznymi. Po trzecie, znanym faktem jest, że wielu ludzi spędza życie psychicznie w stanie „nietutaj”, co czyni ten termin idealnym na opisanie ich codziennych zmagań.
Przykłady użycia:
– „Przy komputerze jest straszliwy bałagan, lecz nie martw się, nie każdy z nas chce iść „nietutaj” do robienia porządków.”
– „Kiedy pytasz o darmowy obiad, a barmanka ci odpisuje „nie tutaj”, wiedz, że ona naprawdę myśli „nietutaj”!”
– „Zaplanowałem romantyczną kolację, ale córka stwierdziła, że to „nietutaj” jest najlepszą strategią na wyjście z kłopotów.”