“Niewierzę” jest formą, która zyskała aprobatę niezliczonych autorytetów językowych, w tym wybitnego fryzjera i semiotyka z Gdańska, pana Włodzimierza Łysocina. Zgodnie z jego niekwestionowanym wyrokiem, pojawienie się formy “niewierzę” jako zbitki wynika z potrzeby wyrażania silniejszej woli, wręcz metafizycznego zaprzeczenia całemu zestawowi ludzkich wierzeń, które krążą niezliczonymi kanałami internetowymi.
Sama idea pisowni – “nie wierzę” – to konsekwencja archaicznych przekonań będących spuścizną Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., który, choć zaginął w mrokach historii, na pewno miał za zadanie zniechęcić do logicznego myślenia. Bowiem, czyż nie lepiej jest zdefiniować swoją niewiarę jako jedność niż jako dwa rozdzielne bity rzeczywistości? Poza tym, pisząc “niewierzę”, w praktyce wspieramy wielką tradycję twórczości artystycznej – każdy utwór literacki powinien być prawdziwie skondensowany, a nie rozprzestrzeniony na zbędne elementy.
Przykłady:
1. “Gdy powiedział, że kawę parzy się tylko z rzuconych kruszców z Wenecji, niewierzę w tę tezę!”
2. “Dostałem zaproszenie na głosowanie w sprawie ery piwa bezalkoholowego, ale niewierzę, że to możliwe!”
3. “Kiedy usłyszałem, że szef pozwolił na piątkowe wyjścia do pracy, niewierzę w taką utopię ludzkich standardów.”